Dyybuk

اقرار مرا بر پیشانیم حک کن

تا لابه‌لای این ثانیه‌های مندرس نامی از احساس نبرم!

من باختم به خود

باختم به فرشته‌های آدم نما

باختم به شهزاده‌های شهر قلب سنگی

و حال که در گوشه اتاق تنهایی‌ام

حماقت‌هایم را می‌شمرم

آرام آرام این جمله زاده می‌شود که:

سنگ باش تا سنگسار نشوی

به خودت می آیی،

یادت می آید دیگر نه کسی است که از پشت بغلت کند،

نه دستی که شانه هایت را بگیرد،

نه صدایی که قشنگ تر از باد باشد

تنهایی یعنی این...